Ένα διαφορετικό «μάθημα»

Διαζύγιο. Μια λέξη με πολλές ερμηνείες. Σίγουρα όμως αυτό που έρχεται στο νου είναι μια λέξη: πόνος. Πόνος ψυχικός, πνευματικός, ψυχολογικός, σωματικός, νοητικός. Το διαζύγιο είναι πλέον μια εύκολη υπόθεση. Ένα χαρτί  που επισφραγίζει τον τερματισμό της συζυγικής σχέσης. Μιας σχέσης που έχει λήξει προ πολλού. Το διαζύγιο είναι μια μορφή απώλειας κατά την οποία το άτομο πρέπει να πενθήσει για αυτή την απώλεια. Δεν έχει σημασία ποίου ήταν η απόφαση. Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Σημασία έχει «πού βρίσκεται» το  άτομο  μέσα σε όλο αυτό. Ο καθένας εκφράζει το πένθος με διαφορετικούς τρόπους. Αργά ή γρήγορα όμως όλοι βιώνουν τα στάδια του πένθους. Η εμπειρία που αποκτάει κάποιος με το διαζύγιο μπορεί να συνοψιστεί σε «ένα μεγάλο μάθημα». Ένα από τα μαθήματα που οι γνώσεις του αποκτούνται με πόνο. Ένα μάθημα γιατί δεν προστάτεψε τον εαυτό του και αυτούς που αγαπά, δηλαδή την οικογένειά του. Γνώσεις που έχουν να κάνουν με τον εαυτό και με τους άλλους.

Μέσα από ένα διαζύγιο, το άτομο έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί, εφόσον μαθαίνει καλύτερα τον εαυτό του και τις ξεχασμένες ίσως πτυχές του χαρακτήρα του. Συνειδητοποιεί τα λάθη του. Ξεκαθαρίζει τι ζητάει από μια σχέση αλλά και τι είναι πρόθυμο να δώσει. Ξεχωρίζει τι ουσιαστικά του αρέσει σε μια σχέση και τι όχι, μαθαίνει να μιλάει όταν κάτι δεν του αρέσει, μαθαίνει να λέει αυτό που θέλει και αυτό που δεν θέλει. Βλέπει σε ποια σημεία θα βελτιωθεί, εάν και εφόσον το επιθυμεί.  Οριοθετεί τον εαυτό του και τους άλλους, μαθαίνει πως θέλει να του φέρονται, και πως όχι. Συνειδητοποιεί τι ανέχεται και τι όχι. Ξεκαθαρίζει σε ποια σημεία θα συμβιβαστεί, σε ποιο βαθμό και αν μπορεί να ζήσει και με ποιους συμβιβασμούς. Το βασικότερο όμως όλων είναι ότι μαθαίνει να αγαπά τον εαυτό του. Και μέσα από την όλη διαδικασία να τον επαναπροσδιορίσει.

Βασικό στήριγμα είναι η ύπαρξη ενός ασφαλούς και δυνατού υποστηρικτικού κοινωνικού δικτύου. Μέσα από τους ανθρώπους που απαρτίζουν το δίκτυο αυτό, δηλαδή την άμεση οικογένεια και τους καλούς φίλους μπορεί το άτομο να βρει καταφύγιο, να μοιραστεί συναισθήματα, σκέψεις και εμπειρίες. Ένα μοίρασμα που είναι ιδιαιτέρα βοηθητικό και λυτρωτικό. Βοηθητικό γιατί μέσα από την έκφραση των συναισθημάτων μπορεί να εισπράξει βαθιά κατανόηση και αποδοχή. Λυτρωτικό γιατί το άτομο νιώθει την αγάπη που λαμβάνει από το υποστηρικτικό του δίκτυο. Δεν είναι μονάχο του μέσα στον κυκεώνα του διαζυγίου  που αντιμετωπίζει.  Ακόμα, μέσα από την υγιή επικοινωνία με την οικογένεια και τους φίλους,  το άτομο παραμένει ενεργό μέρος της ζωής,  τονώνεται ο δυναμισμός του και έχει ένα πρότυπο του πως ήταν το άτομο στη ζωή του πριν, αλλά και το πού μπορεί να φτάσει. Κυρίως το πού μπορεί να φτάσει. Μέσα από αυτή την εικόνα που παρέχεται στο άτομο από την οικογένειά του, μπορεί το άτομο να μπει σε μια τροχιά επανεκκίνησης και συνεχούς κινητοποίησης. Το άτομο νιώθει το ότι ανήκει κάπου. Αυτό το κάπου δεν είναι τυχαίο. Αυτό το κάπου είναι η οικογένεια. Αυτό το κάπου είναι η, από την οικογένεια, αγάπη χωρίς τέλος. Μπορεί να νιώθει ότι δεν το αξίζει. Μπορεί να είναι και έτσι. Μέσα από την αγάπη της οικογένειας φανερώνεται η αγάπη Του Θεού. Η αγάπη όλα τα μπορεί.